ΑΠΟΨΗ

Πόσο έτοιμοι είμαστε να αντιμετωπίσουμε μια δασική πυρκαγιά στον Όλυμπο;

Βλέποντας τις δασικές πυρκαγιές σε Δαδιά και Βάλια Κάλντα και τις ανυπολόγιστες ζημιές στις δύο αυτές εμβληματικές περιοχές του δικτύου Natura, αναπόφευκτα ο νους πηγαίνει στον Όλυμπο και το ερώτημα που προκύπτει είναι: Πόσο έτοιμοι είμαστε να αντιμετωπίσουμε μια μεγάλη δασική πυρκαγιά στο βουνό των Θεών;

Είμαι απόλυτα απαισιόδοξος και πιστεύω πως μια ενδεχόμενη δασική πυρκαγιά στο «βουνό των Θεών» θα καίει επί καιρό ανεξέλεγκτη.

Θυμάμαι κι εγώ τις ιστορίες των παλιότερων που έλεγαν ότι φωτιές στο βουνό έκαιγαν παλιότερα επί χρόνια μιας και παρόλο του βαρύ χειμώνα η φωτιά συντηρούνταν μέσα στους κορμούς των αιωνόβιων ρόμπολων και μόλις τα χιόνια έλιωναν και ο ήλιος «ζέσταινε» τη δασική γη είχαμε και πάλι αναζοπύρωση. Δεν ξέρω αν αυτό είναι όντως αληθινό, σίγουρα πάντως δεν μπορεί να αποτελέσει επιχείρημα σε περίπτωση μιας μεγάλης πυρκαγιάς στις μέρες μας.  

Δεν ζούμε όμως στον 19ο αιώνα, στις μέρες μας οι δασικές πυρκαγιές μπορούν να αποτραπούν με μέτρα πρόληψης!

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής «οι μη βιώσιμες πρακτικές διαχείρισης των δασών, η υποβάθμιση των οικοσυστημάτων, καθώς και η φύτευση πολύ εύφλεκτων δασικών ειδών διευκολύνουν την εκδήλωση πυρκαγιών και ευνοούν την εξάπλωσή τους».

Στον Όλυμπο τις τελευταίες δεκαετίες ουσιαστικά δεν γίνεται καμία διαχείριση του δάσους. Ο Εθνικός Δρυμός δεν έχει καθαριστεί ποτέ με αποτέλεσμα οι πευκοβελόνες να ξεπερνάνε το 1 μέτρο και μαζί με τα “κέδρα” να αποτελούν το πλέον εκρηκτικό μείγμα ώστε μια πιθανή φωτιά από έρπουσα να γίνει επικόρυφη και περισσότερο επικίνδυνη.
Οι αντιπυρικές ζώνες που κάποτε χαράχτηκαν έχουν αφεθεί στο έλεος της βλάστησης, τήρηση των μέτρων που προβλέπονται δεν υπάρχει ούτε στο ελάχιστο και το βουνό είναι “ξέφραγο αμπέλι” στις ορέξεις του καθενός.
Θα ήταν άδικο όμως να μην αναφέρουμε τον ρόλο που παίζει η ιδιωτική πρωτοβουλία των μαραθωνίων στην προστασία του βουνού. Ως επί το πλείστον οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτούς είναι φυσιολάτρες και σε πολλές περιπτώσεις προσέχουν περισσότερο το βουνό από τον εαυτό τους. Θυμάμαι τον καθηγητή μου τον Δημητρακόπουλο να μας λέει στο Περτούλι που κάναμε ως δασολόγοι την πρακτική μας άσκηση: “Θες να αποτρέψεις τις δασικές πυρκαγιές; Βάλε κόσμο που αγαπάει το βουνό μέσα στα μονοπάτια του”.

Παρόλα αυτά και χωρίς να θέλω να γίνω μάντης κακών, δεν θα αργήσει η ώρα που κάποιος από τους πολλούς ηλίθιους – που κατασκηνώνουν μόνιμα και παράνομα στο βουνό και που επίσης παράνομα κάνουν μπάνιο στα νερά του Ενιπέα που είναι πόσιμα – θα πάει να ψήσει τα παϊδάκια του ή τα μανιτάρια του και θα του ξεφύγει η φωτιά και το βουνό θα γίνει κούγκι!

Μια βόλτα στην περιοχή από το παλιό μοναστήρι έως και τα Πριόνια αρκεί για να καταλάβει κάποιος το πόσο επικίνδυνη κατάσταση διαμορφώνεται και πως από τύχη – και μόνο – δεν έχουμε καεί…

Σχολιάστε το άρθρο

Γράψτε εδώ το σχόλιο σας