ΑΠΟΨΗ

Η Αμμόχωστος «έπεσε» οριστικά…

Η Αμμόχωστος «έπεσε» οριστικά...

«Ξέρεις τι είναι παιδί μου να φτάνεις 100 μέτρα από το σπίτι σου, να το βλέπεις και να μην μπορείς να μπεις;» μου έλεγε και μου ξαναέλεγε η βαθιά πληγωμένη κυρία Έλλη, στο προσφυγικό της διαμέρισμα στη Λευκωσία, στις αρχές της δεκαετίας το ’90. Στο διπλανό διαμέρισμα είχαμε μετακομίσει οικογενειακώς για να υπηρετήσει την Πατρίδα ο πατέρας.

Η Έλλη ανήκε σε μια γενιά που το ’74 διώχτηκε από τις πατρογονικές εστίες λόγω της τουρκικής εισβολής και της απόφασης η Αμμόχωστος να αποτελέσει νεκρή ζώνη υπό την εποπτεία του ΟΗΕ.

Το 2000, όταν επισκέφτηκα και πάλι την μαρτυρική μεγαλόνησο, πήγα και συνάντησα και πάλι την κυρία Έλλη. Τα χρόνια είχαν περάσει, ο πόνος δεν είχε απαλύνει καθόλου. Ξέρετε όταν σου ξεριζώνουν από μέσα σου βίαια την ψυχή σου δεν μπορεί ο χρόνος να απαλύνει τον ξεριζωμό. Με τον καημό να μπει και πάλι στο σπίτι της «έφυγε» – όπως και τόσοι ακόμα – από τη ζωή και με την ελπίδα πως τα Βαρώσια και πάλι θα είναι λεύτερα και έτοιμα να ενωθούν με την μητέρα Πατρίδα.

Τέτοιες ιστορίες έχουν να σου διηγηθούν γενιές Ελλήνων της Κύπρου, θέλω να πιστεύω και οι νεότερες, για την αγάπη τους για τον τόπο και τον βίαιο ξεριζωμό τους. Κάτι ανάλογο δηλαδή που συμβαίνει σήμερα με τους Αρμένιους αδερφούς μας, που διώχνονται από τις πατρογονικές τους εστίες, με την παγκόσμια κοινότητα να αδιαφορεί.

Στο «έγκλημα» της Κύπρου ελάχιστοι Ελλαδίτες και Κύπριοι πολιτικοί «έσκυψαν» με κατανόηση. Προσπάθησαν, τα χρόνια που ήρθαν, με πολιτικές αποφάσεις και με πατριωτική στάση να απαλύνουν, έστω και στο ελάχιστο τον πόνο του ξεριζωμού και της αδικίας. Διότι ο πόνος αυτός μπορεί να απαλύνει μόνο με στιγμές εθνικής υπερηφάνιας και κοινής πολιτικής μεταξύ της Ελλάδας και της Κύπρου.

Οι Κύπριοι αδερφοί μας είχαν την χαρά να πουν το μεγάλο «ΟΧΙ» στο επαίσχυντο σχέδιο Ανάν με τον Εθνάρχη Τάσσο Παπαδόπουλο να υψώνει το ανάστημά του έχοντας τις πλάτες της Ελλάδας και τον Κώστα Καραμανλή. Διότι με τα μεγάλα «ΟΧΙ» οι Έλληνες γράφουμε ιστορία και τιμούμε τις χαμένες Πατρίδες μας.

Η περίπτωση της Αμμοχώστου δεν είναι – ή δεν ήταν μέχρι τελευταία – μια χαμένη Πατρίδα. Υπήρχε η ελπίδα και η προσμονή της επιστροφής για τους χιλιάδες πρόσφυγες.

Εχθές ο Ερντογάν, στα πλαίσια των εορτασμών της επετείου ανακήρυξης του ψευδοκράτους, βρέθηκε στην Αμμόχωστο και έστησε φιέστα με τον κατοχικό ηγέτη Τατάρ. Αγνοώντας τα ψηφίσματα του ΟΗΕ ως τρίτος Αττίλας εισβάλλει στην Αμμόχωστο και οι Ελλαδίτες απλά τον κοιτάμε. Ξέρετε στην Κύπρο – πέρα από όλα τα άλλα – είμαστε και εγγυήτρια δύναμη μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο.

Οι πατρογονικές εστίες δεν ξεγράφονται σε μια νύχτα, ούτε υπάρχει παρηγοριά σε ένα διάβημα. Διότι για τη γη αυτή θυσιάστηκαν παλικάρια και στα σπίτια αυτά έζησαν ψυχές ελληνικές.

Η Αμμόχωστος «έπεσε» οριστικά…. Θλίψη και οργή .&-

@ipapazacharias

logo podas

About the author

Ιωάννης Ζ. Παπαζαχαρίας

Γεννήθηκε τον Σεπτέμβρη του '76 στη Θεσσαλονίκη.
Μεγάλωσε στο Λιτόχωρο του Ολύμπου.
Σπούδασε Δασολογία στο Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος στη Θεσσαλονίκη.
Τα πρώτα του βήματα στη δημοσιογραφία τα έκανε με το dionolympos blogspot που στην συνέχεια εξέλιξε στο site "Τα Ολύμπια Νέα".
Αρθρογραφεί πολιτικά, σχολιάζει τις εξελίξεις και έχει ως στόχο να αναδείξει την ιστορία του τόπου του με τους πραγματικούς πρωταγωνιστές στο προσκήνιο.
Βρίσκεται πίσω από πολλές προεκλογικές εκστρατείες. Δεν του αρέσει να φαίνεται, κάνει τη δουλειά του ήρεμα και αθόρυβα...
Αγαπά καθετί Ελληνικό, ασχολείται με την γενεαλογία και τις γεύσεις (κάτι που του έμεινε από την ενασχόλησή του στο παρελθόν).
Η ενασχόλησή του με τον αθλητισμό περιγράφεται με μία μόνο λέξη: ΑΡΗΣ!
Από το 2017 κατοικεί στην Κατερίνη.
Είναι πατέρας της Κορτέσσας, του Ζαχαρία και του Δημήτρη.
Επικοινωνήστε μαζί του στο [email protected]

Add Comment

Click here to post a comment