ΑΠΟΨΗ

Ανώτεροι των περιστάσεων…

Οι στιγμές που ζούμε είναι πρωτόγνωρες. Η πανδημία του κοροναϊού επελαύνει στην Ελλάδα και φαίνεται πως αντιμετωπίζεται καλύτερα, από τις άλλες χώρες, επειδή οι Έλληνες πειθάρχησαν στα μέτρα που επιβλήθηκαν.

Ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό δίνουν την μάχη στην πρώτη γραμμή, αψηφώντας κινδύνους και υπερβάλλοντας εαυτούς. Ζητούν από τους πολίτες να τηρήσουν τα μέτρα και οι πολίτες υπακούν.
Παράλληλα στα σύνορα της χώρας μας, εκεί που πραγματικά χτυπά η καρδιά του Ελληνισμού, οι ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας δίνουν την μάχη υπεράσπισης των πατρώων εδαφών και των πατρογονικών εστιών. Με την στάση τους και την αυτοθυσία τους γεμίζουν με περηφάνια τον ελληνικό λαό.

Οι Έλληνες φοβισμένοι κλείστηκαν στα σπίτια τους στερούμενοι τις δουλειές τους, κάποιοι τον εκκλησιασμό τους, την καθημερινότητά τους, προπάντων τον αγώνα τους για ζωή. Και απλά, υπακούοντας στις εντολές περιμένουν. Ανώτεροι των περιστάσεων και περισσότερο υπεύθυνοι από ποτέ.

Γιατί η πανδημία θα περάσει, εύχομαι και ευχόμαστε με τις λιγότερες απώλειες για όλους μας, όπως και η επόμενη ημέρα θα έρθει. Αυτήν την ημέρα, την επόμενη, δεν θα την διαμορφώσουν οι Έλληνες πολίτες, που στερούνται τα πάντα και περνάνε τα πάνδεινα, θα την διαμορφώσουν οι πολιτικοί που εξέλεξαν για να τους εκπροσωπήσουν και να προασπίσουν τα συμφέροντά τους.

Διχόνοιες μεταξύ του λαού, αυτές τις ώρες, δεν χωράνε. Κι όσο και αν κάποιοι προσπαθούν είτε λόγω αγανάκτησης, είτε λόγω του ότι «στήνονται» για να τις δημιουργήσουν, θα πρέπει να πέφτουν σε τοίχο. Οι πολίτες με την στάση τους πρέπει να σχηματίσουν αδιάρρηκτο μέτωπο, δείχνοντας πως όλο αυτό το περνάμε μαζί.

Εδώ προκύπτει ένα βασικό ερώτημα: Το πολιτικό και πολιτειακό προσωπικό της χώρας, πλην ελάχιστων φωτεινών εξαιρέσεων που σιωπούν ή στέκονται δίπλα στο λαό, τι ακριβώς κάνουν;

Δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις, μας προκαλούν. Αν αφήσουμε τον Πρωθυπουργό έξω από όλο αυτό – που σωστά με παροτρύνουν οι φίλοι μου να μην «τα βάζουμε» μαζί του την ώρα της μάχης – και που στάθηκε όρθιος έως τώρα, αν και δεν του το ‘χα, στις πολύ κρίσιμες για το έθνος στιγμές, οι άλλοι τι ακριβώς κάνουν;

Πέρα από τα ευχολόγια ότι η Ευρώπη θα μας βοηθήσει; Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, νομίζω πως και αυτά τα ευχολόγια δεν έχουν καμία σημασία. Ο κοροναϊός θα περάσει, η Γερμάνια όμως δεν θα αλλάξει. Δυστυχώς…

Ακόμα και εν μέσω κρίσης οι πλειστηριασμοί συνεχίζονται, οι εισπρακτικές εκβιάζουν τον κοσμάκη, δομές μεταναστών στήνονται – και με τον νόμο – σε όλη την Επικράτεια, μεγαλοκαναλάρχες μοιράζονται κονδύλια εκατομμυρίων, υπουργοί δίνουν κρατικές επιχορηγήσεις στα υπερχρεωμένα κόμματα. Μοιράζουν 800άρια στους Έλληνες την ώρα που μοιράζονται εκατομμύρια. Ένα ξεροκόμματο για να μην αντιδρούν.

Και ξέρετε δεν είναι τόσο τα ποσά που έχουν την σημασία, είναι οι συμπεριφορές και το αμίμητο που λένε πως «αυτό το περνάμε όλοι μαζί».

Προφανώς και δεν το περνάμε όλοι μαζί. Αν το περνούσαμε όλοι μαζί, για όσο καιρό είναι κλειστή η Βουλή των Ελλήνων, να πάρει και το πολιτικό προσωπικό το 800άρι και να αφήσει τις βουλευτικές, υπουργικές και άλλες αποζημιώσεις υπέρ του κοινού μας σκοπού, για την αντιμετώπιση του κοροναϊού και των λαθροεισβολέων στα σύνορά μας.

Να γίνει ένας λογαριασμός όπου θα κατατίθενται οι μισθοί του πολιτικού προσωπικού της χώρας για τις ανάγκες του συστήματος Υγείας και για αυτές της φύλαξης των συνόρων μας. Έτσι θα το περάσουμε όλοι μαζί αυτό!

Κι επειδή θα βγούνε πολλοί – κρατικοδίαιτοι οι περισσότεροι – και θα πουν πως λαϊκίζω, να τους προλάβω για να μην μπουν στον κόπο. 

Να το ξεκαθαρίσουμε κι αυτό: Οι πολιτικοί λαϊκίζουν και είναι προνόμιό τους. Οι πολίτες, ο λαός δηλαδή, δεν λαϊκίζει. Περιμένει από τους πολιτικούς να εφαρμόσουν τις πολιτικές και τις συνθήκες ώστε να γίνει καλύτερη η ζωή τους.
Επιτέλους, ας βάλουν μια φορά το χέρι στην τσέπη να «πληρώσουμε όλοι μαζί το μάρμαρο».

Τέλος, μέσα στο «κουφά» που άκουσα τις τελευταίες ημέρες είναι και αυτό που ειπώθηκε, από το στόμα μάλιστα της πρώτης πολίτη της χώρας περί «νέου πατριωτισμού» και το αναπαρήγαγαν πολλά «φιντάνια» ανά την Ελλάδα.

Να το ξεκαθαρίσουμε: Νέο πατριωτισμό δεν χρειαζόμαστε. Αυτοί που τον χρειάζονται και τους είναι απαραίτητος μπορούν να αλλάξουν πατρίδα, όχι όμως την Πατρίδα μας. Όλες οι επαναστάσεις μας έγιναν: «Για του Χριστού την Πίστη την Αγία και για της Πατρίδος την Ελευθερία!».

Οι αγωνιστές μας, που μας παρέδωσαν τον τόπο μας ελεύθερο, βίωναν την Πίστη τους, ως αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητάς τους, δηλαδή της Πατρίδας τους!

Ως λαός, αυτό κάνουμε και τώρα.

Αυτή την Πατρίδα αγαπάμε. Στο όνομα αυτής την Πατρίδας ενωνόμαστε κι άλλη Πατρίδα δεν έχουμε, ούτε θέλουμε!

Ι. Ζ. Παπαζαχαρίας

About the author

Ιωάννης Ζ. Παπαζαχαρίας

Γεννήθηκε τον Σεπτέμβρη του '76 στη Θεσσαλονίκη.
Μεγάλωσε στο Λιτόχωρο του Ολύμπου.
Σπούδασε Δασολογία στο Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος στη Θεσσαλονίκη.
Τα πρώτα του βήματα στη δημοσιογραφία τα έκανε με το dionolympos blogspot που στην συνέχεια εξέλιξε στο site "Τα Ολύμπια Νέα".
Αρθρογραφεί πολιτικά, σχολιάζει τις εξελίξεις και έχει ως στόχο να αναδείξει την ιστορία του τόπου του με τους πραγματικούς πρωταγωνιστές στο προσκήνιο.
Δεν του αρέσει να φαίνεται, κάνει τη δουλειά του ήρεμα και αθόρυβα...
Αγαπά καθετί Ελληνικό, ασχολείται με την γενεαλογία και τις γεύσεις (κάτι που του έμεινε από την ενασχόλησή του στο παρελθόν).
Η ενασχόλησή του με τον αθλητισμό περιγράφεται με μία μόνο λέξη: ΑΡΗΣ!
Από το 2017 κατοικεί στην Κατερίνη.
Είναι πατέρας της Κορτέσσας, του Ζαχαρία και του Δημήτρη.
Επικοινωνήστε μαζί του στο ipapazacharias@gmail.com

Σχολιάστε το άρθρο

Γράψτε εδώ το σχόλιο σας