ΑΠΟΨΗ

Ιστορίες ανθρώπινης “τρέλας” ή Γυναικεία υπόθεση

Έψαχνα να βρω καιρό τη θεματολογία για το επόμενο άρθρο μου, μα τα θέματα της επικαιρότητας δεν με βοηθούσαν. Πρόσφυγες, δομές φιλοξενίας, κορονοϊός, οικονομία…

Εγώ αναζητούσα κάτι πιο ανθρώπινο, κάτι που να ξεφεύγει από τη τρέλα της καθημερινής ενημέρωσης.

Και σήμερα ήταν η «τυχερή» μου μέρα.

Σε μια απλή επίσκεψη στην αισθητικό μου για το καθιερωμένο “σέρβις” όπως το λέω, γνώρισα μια κοπέλα, που απροσδόκητα μοιράστηκε μαζί μας κάτι εξαιρετικά προσωπικό.

Μιλώντας για το μείζον θέμα των δηλώσεων του δημάρχου Βόλου για την εγκαθίδρυση προσφύγων στην περιοχή (μεγάλη συζήτηση και αυτή), η νεαρή κοπέλα με μια μόνο φράση μου είχε χαρίσει έτσι απλά το έναυσμα που χρειαζόμουν για να γράψω το εν λόγο κείμενο. Είπε λοιπόν «Μας τρομάζουν με τους πρόσφυγες, λες και δεν πρέπει να φοβόμαστε τους δικούς μας. Εμένα Έλληνας μου επιτέθηκε στην είσοδο μιας πολυκατοικίας χρόνια πριν και ακόμα δεν μπορώ να το ξεχάσω».

Ένα καμπανάκι χτύπησε μέσα μου.

Θυμήθηκα ένα άρθρο που είχα διαβάσει πριν από καιρό για μια Βρετανίδα που επισκέφτηκε τη Κύπρο και έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού. Σκέφτηκα όλες εκείνες τις γυναίκες που έχουν βιώσει ανάλογες εμπειρίες. Για όλες εκείνες που θυσιάστηκαν στο βωμό του φόβου και της προκατάληψης πως οι γυναίκες είναι το αδύναμο φύλο.

Θύμωσα με τον εαυτό μου που ποτέ στο παρελθόν δεν με απασχόλησε το συγκεκριμένο φαινόμενο που σταθερά καταλαμβάνει ένα εφιαλτικό ποσοστό των ψυχικών αλλά και σωματικών τραυμάτων του φύλου μου. 

Η κοπέλα αυτή έκανε χρόνια να μιλήσει για ότι της είχε συμβεί σε εκείνη την είσοδο της πολυκατοικίας. Η ντροπή και ο φόβος την κατέβαλαν. Ντροπή για κάτι που δεν προκάλεσε η ίδια, ντροπή για κάτι που δεν θέλησε, ντροπή για κάτι που την στιγμάτισε και ίσως εν μέρη και να την διαμόρφωσε. Ντροπή για την καταπάτηση του υψίστου αγαθού της ιδιωτικότητας του σώματος αλλά και της ψυχής της. Ντροπή για τα πάθη και την ανηθικότητα κάποιου άλλου.

Μια ντροπή που κυκλοφορεί αέναη στο χρόνο και παγιδεύει μέσα της χιλιάδες γυναίκες.

Μια ντροπή που φιμώνει στόματα και συνειδήσεις. Μια ντροπή που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αν δεν έχει ζήσει κάποιο παρόμοιο περιστατικό.

Μια ντροπή όμως που αφορά τον καθένα μας ξεχωριστά, γιατί της επιτρέπουμε να υπάρχει και να λεηλατεί ανθρώπινες ψυχές.

Αυτό το κείμενο λοιπόν, το γράφω για όλες τις γυναίκες.

Με την ελπίδα να ξημερώσει κάποια μέρα που θα καταφέρουμε να κοιτάξουμε τους φόβους μιας τέτοιας επίθεσης κατάματα, χωρίς ντροπή, χωρίς φόβο!

«Δεν θα το ξεχάσω ποτέ» είπε!

Και όμως, η λήθη είναι δύναμη για εκείνους που μπορούν να την χρησιμοποιούν επιλεκτικά και με σύνεση. Ακόμα και αν η διαδικασία αυτή απαιτεί χρόνο.

Αρκετό χρόνο..

Αν ο κόσμος ήταν αγγελικά πλασμένος δεν θα είχαμε να παλέψουμε για τίποτα.

Και εγώ είμαι χαρούμενη που μπορούμε και πρέπει να παλεύουμε, ακόμα και αντιμέτωποί με τόσο άσχημες εμπειρίες, γιατί αυτό σημαίνει πως είμαστε ζωντανοί, και μετά από κάτι δύσκολο γινόμαστε και πιο δυνατοί.

Δεν είναι αισιόδοξο παραλήρημα κόντρα στην ασχήμια της κοινωνίας στην οποία ζούμε, είναι πίστη!

Πίστη πως το δίκαιο βρίσκει πάντα τρόπο να κερδίζει, ακόμα και όταν εμείς οι ίδιοι του κλείνουμε το δρόμο!

«Μπορώ να σε αγκαλιάσω» της είπα

Όχι επειδή την λυπόμουν, αλλά επειδή την καταλάβαινα απόλυτα!

About the author

Maria Petropoulou

Η Μαρία Πετροπούλου γεννήθηκε στην Κατερίνη τον Ιούνιο του 1993.
Σπούδασε Φιλοσοφία Παιδαγωγική Ψυχολογία στα Ιωάννινα. Παράλληλα με τις σπουδές της και επειδή πάντα της άρεσαν οι προκλήσεις και λάτρευε να γνωρίζει καινούριους ανθρώπους και να μαθαίνει για αυτούς - με την κολλητή της, τη Μαρία - αποφασίσανε να κάνουνε μια πρόταση στη Διον τηλεόραση για μια νεανική στήλη. Και έτσι γεννήθηκε η εκπομπή «yolo» τότε σε πολύ ερασιτεχνικό επίπεδο, και 5 χρόνια μετά φτάνοντας στο σήμερα το yolo έχει ωριμάσει όπως και αυτές μαζί του!
Δουλεύει στη Dion τηλεόραση, αφού ανήκει στο ενεργητικό της και πίσω από τις κάμερες αλλά και μπροστά με το "yolo"

Add Comment

Click here to post a comment