ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

H μοναχική και έξοχη πορεία της Ολυμπίας Μυτιληναίου από το Λιτόχωρο στη διεύθυνση φωτογραφίας

Η Ολυμπία Μυτιληναίου μιλά για τη μοναχική της πορεία στον εντελώς ανδροκρατούμενο χώρο της διεύθυνσης φωτογραφίας στο σινεμά και τη διαφήμιση

Κρατάω από το Λιτόχωρο της Πιερίας, στους πρόποδες του Ολύμπου, αλλά εδώ, στην Αθήνα, μεγάλωσα, σπούδασα, έκανα καριέρα και ολοκληρώθηκα ως άνθρωπος και δημιουργός. Ήμουν η μικρότερη από τις δύο κόρες μιας αγροτικής οικογένειας και από τις πρώτες μου αναμνήσεις ήταν να βοηθάω τον πατέρα μου που ήταν ψαράς, πότε με τα δίχτυα, πότε με το καθάρισμα κ.λπ., να δουλεύω μόλις μεγάλωσα λίγο τα καλοκαίρια στα κάμπινγκ και στα μαγαζιά της περιοχής, κάτι που από μικρή με κοινωνικοποίησε και άνοιξε τους ορίζοντές μου, καθώς συναναστρεφόμουν νέους ανθρώπους από κάθε γωνιά της Ευρώπης.

Ήμουν βέβαια κι εγώ ανήσυχο κορίτσι, «βαρεμένο», που άκουγε indie μουσικές και ρουφούσε από έφηβη βιβλία, από Αρτό –η Γη των Ταραχουμάρα με είχε σημαδέψει−, Καμί και Ζενέ μέχρι ΚούντεραΈκο και Άρθουρ Κλαρκ. Που του άρεσε να κάνει παρέα με μεγαλύτερους, που ήθελε να ανοίξει τους ορίζοντές του και που μόλις έκλεισε τα 18 ο τόπος δεν το χώραγε – την ημέρα που αποφοίτησα από το λύκειο έφυγα με μια βαλίτσα που είχα ετοιμάσει από την προηγούμενη, για Θεσσαλονίκη αρχικά. Έμεινα εκεί μια διετία, ψάχνοντας να δω τι θέλω να κάνω στη ζωή μου, αλλά δεν το βρήκα, κατηφόρισα λοιπόν στην Αθήνα.

Αγάπησα την Αθήνα σαν δεύτερη πατρίδα μου γιατί μου έδωσε πολλές ευκαιρίες, δυνατότητες και προπαντός ελευθερίες. Αποτέλεσε, επίσης, το εφαλτήριο για να γίνω αυτό που είμαι, κάτι που θα ήταν ακατόρθωτο αν παρέμενα στην επαρχία – «καριέρα» εκεί για μια γυναίκα θεωρείται μόνο ο γάμος και η τεκνοποίηση και δεν ξέρω πόσο έχει αλλάξει πραγματικά αυτό!

• Τον πρώτο χρόνο έμενα σε καταλήψεις κι έκανα μεροκάματα από δω κι από κει για τα προς το ζην. Έκανα και ραδιόφωνο για κάποιους μήνες, μια εκπομπή για το ελληνικό ροκ στην ΕΡΤ – δύσκολα έβρισκες τότε κοπέλα να κάνει ροκ εκπομπή! Το εργασιακό με προβλημάτιζε, ήθελα να κάνω κάτι που να με γεμίζει σαν άνθρωπο και να μου αρέσει πραγματικά, να μην είναι μόνο κατάρα και βούρδουλας η δουλειά. Ξεκίνησα λοιπόν να σπουδάζω φωτογραφία στου Σταυράκου – η φωτογραφία είναι από μόνη της τρόπος ζωής, σε βάζει σε διαδικασία να προσεγγίζεις το θέμα σου σε διάφορα επίπεδα, από το καθαρά τεχνικό μέχρι το συναισθηματικό, που συμπληρώνει και νοηματοδοτεί το πρώτο.

Το ενδιαφέρον μου για τη φωτογραφία και τις ιδιότητες του φωτός είχε καλλιεργηθεί από εκείνο το τόσο ιδιαίτερο φως του Ολύμπου που κάθε μέρα ήταν διαφορετικό, είχα έπειτα, ξέρεις, μάθει από τα νυχτερινά ψαρέματα με τον πατέρα χειμώνα καιρό να διακρίνω πράγματα στο σκοτάδι, να βλέπω στη θάλασσα σημάδια αόρατα σε ένα άπειρο βλέμμα και να βρίσκω έτσι τον δρόμο προς την ακτή. Ήμουν δηλαδή ήδη εξασκημένη να χρησιμοποιώ το βλέμμα μου δημιουργικά σε ακραίες συνθήκες, με εξίταρε επιπλέον το γεγονός ότι έτσι μπορούσα να αφηγηθώ μια ιστορία χωρίς λέξεις, να εκφραστώ σε μια οπτική γλώσσα που έκρινα ότι μου ταίριαζε καλύτερα.

Διαβάστε περισσότερα στο lifo.gr >>

About the author

OM Newsroom

Σχολιάστε το άρθρο

Γράψτε εδώ το σχόλιο σας

Πρόσφατα άρθρα