ΒΙΒΛΙΟ

Το παράθυρο της θείας Αννούλας

Χριστουγεννιάτικη Ιστορία από τη συλλογή παραμυθιών «Από την πραγματικότητα ως το όνειρο» της Δέποινας Καρτσιούνα- Παπαζαχαρία

Το παράθυρο της θείας Αννούλας

Χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις, χρωματισμένες με το κόκκινο χρώμα που είχαν οι παιδικές παντόφλες. Τις παντόφλες κρεμούσε η θεία Αννούλα στο παράθυρο τις γιορτινές μέρες. Αγόραζα κάθε χρόνο ένα ζευγάρι και με ταξίδευαν στον κόσμο της φαντασίας και του ονείρου.

Χριστούγεννα χαρά μου παιδική.

Μυρτιές και κάλαντα γεμάτη…

Όταν ήμουν παιδί, περίμενα με λαχτάρα τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς και μοιραζόμουν αυτήν τη χαρά της προσμονής με τους συμμαθητές μου και τις φίλες μου.

Θυμούμαι τις γιορτές που κάναμε στο σχολείο, το στολισμό του χριστουγεννιάτικου δέντρου, τα ποιήματα, τα τροπάρια, τις χρυσακόλλες που κόβαμε και κάναμε αγγέλους με λαμπερά φτερά, που μας ταξίδευαν στον κόσμο της φαντασίας και του ονείρου. Είναι πράγματι ονειρικές, παραμυθιακές οι χριστιανικές γιορτές αγάπης για όλα τα παιδιά. Εκείνο που μένει όμως χαραγμένο στη μνήμη μου και πασπαλισμένο με τη λαμπερή χρυσόσκονη της χαρούμενης προσμονής είναι το παράθυρο της θείας Αννούλας.

Πολύ κοντά στο σπίτι μας, ένα δρόμο παραπέρα, ήταν το σπίτι της. Όμορφο, περιποιημένο με το μπαλκονάκι του επάνω ορόφου προς το δρόμο και δύο μεγάλα παράθυρα βαμμένα πράσινα δεξιά και αριστερά. Η είσοδός του ήταν επάνω στο δρόμο. Ένα σκαλοπατάκι ανέβαινα, και αμέσως το χεράκι μου άγγιζε το μπρούτζινο χεράκι της πόρτας, το ρόπτρο, το κάλεσμα του επισκέπτη. Αριστερά στον κάτω όροφο υπήρχε και υπάρχει και σήμερα ένα μεγάλο παράθυρο με σίδερα απ’ έξω τοποθετημένα παράλληλα, όπως στα παλιά λιτοχωρίτικα σπίτια. Αυτό ήταν το μαγικό χριστουγεννιάτικο παράθυρό μου. Ακόμη και σήμερα, όταν περνάω απ’ αυτό το δρομάκι, στέκομαι μπροστά στο παράθυρο και μία παιδική χαρά κυριαρχεί μέσα μου.

Η θεία Αννούλα έμενε στη Θεσσαλονίκη και άνοιγε το σπίτι της στις γιορτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα και το καλοκαίρι. Τότε στόλιζε και το μεγάλο παράθυρο που έβλεπε στο δρόμο. Την περίμενα πώς και πώς… Την εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα, αμέτρητες φορές πήγαινα και κοιτούσα το παράθυρο…

Τρεις ή τέσσερις μέρες πριν τις γιορτές, ερχόταν η θεία φορτωμένη με τσάντες και μία μεγάλη καρό βαλίτσα, που την κουβαλούσε ο αχθοφόρος στον ώμο του και έδειχνε αρκετά βαριά. Άναβε το τζάκι, έβλεπα εγώ τον καπνό από το παράθυρο της σάλας μας και στόλιζε το δικό της παράθυρο. Κρεμούσε παιδικές κόκκινες παντόφλες με φούντες και στο κάτω μέρος αράδιαζε παραμύθια χρωματιστά. Τη Χιονάτη, τον Κοντορεβυθούλη, την Κοκκινοσκουφίτσα, τους Μύθους του Αισώπου…

Έτρεχα όσο πιο γρήγορα μπορούσα για να βρεθώ πρώτη μπροστά στο χριστουγεννιάτικο παράθυρο και να χορτάσω χαρά. Πολλές φορές έβρισκα και άλλα κορίτσια εκεί και σπρωχνόμασταν με μάτια ανοιχτά και χέρια σφιχτά, μπροστά στο θαυμαστό κόσμο της πρωτευουσιάνικης αγοράς. Θα αγοράσω σήμερα, έλεγε η μία. Εγώ αύριο, έλεγε η άλλη, γιατί μου λείπουν δυο δραχμές…

Εφτά δραχμές έκαναν οι παντόφλες και τρεις δραχμές τα παραμύθια. Κρατούσα σφιχτά στα χέρια μου δυο τάλιρα. Η θεία Αννούλα χαμογελαστή και καλοντυμένη άνοιξε την πόρτα…

  • Ελάτε κορίτσια να δοκιμάσετε…

Έχω φέρει πολλά ζευγάρια.

Είναι δερμάτινες.

Στο χαγιάτι επάνω στην ξύλινη κολώνα της σκάλας και στα κάγκελα είχε κρεμασμένες τις παντόφλες. Ήταν κόκκινες της φωτιάς με μια μεγάλη φούντα από λαμπερή κλωστή ραμμένη επάνω. Εσωτερικά ήταν φοδραρισμένες με λευκό δέρμα και ήταν πολύ μαλακές και ελαφριές σαν πούπουλο. Δοκίμασα αρκετές και αποφάσισα να αγοράσω εκείνη τη στιγμή. Η θεία τις κοίταξε προσεκτικά και τις τύλιξε με λευκό χαρτί. Αγόρασα και τους «Μύθους του Αισώπου».

Της έδωσα τα δύο τάλιρα και βγήκα με καμάρι και χαρά που φαίνονταν στο βηματισμό μου. Έβαλα κάτω από το πλεχτό κασκόλ μου το λευκό χριστουγεννιάτικο πακέτο, για να μη βραχεί, και τρέχοντας έφτασα στο σπίτι. Τις κοιτούσα, τις ξανακοιτούσα τις καμάρωνα, μου άρεσαν πολύ.

Ήταν το δώρο μου των γιορτών. Όταν δεν τις φορούσα, τις κρεμούσα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ήταν οι μαγικές παντόφλες που τις κρύες γιορτινές νύχτες μ’ έπαιρναν και μ’ ανέβαζαν ως τ’ αστέρια. Εκεί ψηλά στον ουρανό έβλεπα και το αστέρι των μάγων με τα λαμπερά, άγια δώρα της αγάπης για το Χριστό και όλα τα παιδιά του κόσμου!

logo podas

About the author

OM Newsroom

Σχολιάστε το άρθρο

Γράψτε εδώ το σχόλιο σας